Światło odbite wstecz zakłóca pracę nadajników i podnosi stopę błędów — dlatego mierzymy je tak samo skrupulatnie jak straty. Dwa parametry, których nie wolno mylić: tłumienność odbiciowa toru i reflektancja pojedynczego zdarzenia.
Tłumienność odbiciowa (RL) opisuje całą moc wracającą do punktu pomiarowego — sumę odbić i rozproszenia wstecznego z całego toru: RL = −10·log₁₀(P_pow / P_pad). Jest dodatnia (im większa, tym lepiej). Reflektancja opisuje siłę odbicia od jednego zdarzenia punktowego: Refl = 10·log₁₀(P_odb / P_pad). Jest ujemna (im niższa, tym lepiej). Mierząc pojedyncze zdarzenie, dostaniesz tę samą wartość co do modułu — różni się znak i sens.
Odbicie Fresnela powstaje na każdej skokowej zmianie współczynnika załamania. Najgorszy przypadek to granica szkło–powietrze: wraca do 4% mocy. Zobacz, co zmienia dosunięcie ferul (PC) i ścięcie czoła pod kątem (APC):
granica szkło–powietrze odbija do 4% mocy wprost do reflektometru
Dlatego w telekomunikacji standardem są złącza APC: odbicie nie znika — ono po prostu nie wraca do rdzenia. Kąt 8–9° wystarcza, by promień odbity opuścił włókno przez płaszcz.
Metoda 1 — OCWR (reflektometr fali ciągłej): najbliższa definicji, mierzy moc padającą i odbitą bezpośrednio przez rozgałęziacz z dwoma detektorami. W praktyce polowej używa się gotowych mierników tłumienności odbiciowej. Ograniczenia: nie rozdziela przestrzennie odbić w linii i ma ograniczony zakres dynamiki.
Metoda 2 — OTDR: mierzy reflektancję od punktu odbicia z rozdzielczością w metrach i zakresem dynamiki ponad 75 dB — idealna w terenie i na długich liniach. Tam gdzie odbić jest wiele i leżą blisko siebie, OTDR pokaże efektywną reflektancję ich sumy.
Na reflektogramie reflektancję wyznacza się z wysokości piku H: Refl ≅ 2H − K′, gdzie K′ zależy od współczynnika rozproszenia wstecznego włókna i szerokości impulsu (tu: 1550 nm, 100 ns → K′ = 61 dB). Reflektometr liczy to automatycznie — ale tylko wtedy, gdy markery stoją tam, gdzie trzeba: A na rozproszeniu przed zdarzeniem, B na szczycie impulsu odbitego. Spróbuj:
ustaw markery i odczytaj wynik
Podręcznik zbiera je wprost: 1) poprawnie wprowadzony współczynnik rozproszenia wstecznego (fabryczna wartość dla danej fali — bez niej K′ kłamie); 2) impuls odbity nie w nasyceniu — gdy szczyt jest ścięty, dołóż tłumik i powtórz (sprawdź w symulatorze powyżej, jak nasycenie zaniża wynik); 3) niezaszumione rozproszenie — w razie potrzeby uśrednianie; 4) krótkie impulsy pomiarowe, które gwarantują wysokie, czytelne odbicia.
Jak piki odbić wyglądają w kontekście całej linii — i czemu pik APC znika na długim impulsie — zobaczysz w rozdziale 5: Reflektometryczna analiza zdarzeń.